غزه؛ جغرافیای مظلومیت و آینه رسوایی نظام سلطه

غزه تنها یک نقطه جغرافیایی بر نقشه خاورمیانه نیست؛ غزه نماد مظلومیتی است که در برابر چشمان بسته نهادهای بین‌المللی فریاد می‌زند و سند زنده‌ای از شکست اخلاقی نظام سلطه به شمار می‌رود. سال‌ها محاصره اقتصادی، قطع آب و برق، تخریب زیرساخت‌های حیاتی و حملات بی‌وقفه نظامی، این باریکه کوچک را به بزرگ‌ترین زندان روباز جهان تبدیل کرده است؛ زندانی که ساکنانش نه مجرم‌اند و نه متجاوز، بلکه قربانی اشغالگری و سکوت جهانی‌اند.

رژیم صهیونیستی با تکیه بر حمایت‌های بی‌قید و شرط قدرت‌های غربی، بارها قوانین مسلم حقوق بین‌الملل و کنوانسیون‌های انسانی را زیر پا گذاشته است. هدف قرار دادن بیمارستان‌ها، مدارس، مراکز امدادرسانی و مناطق مسکونی، نشان می‌دهد که راهبرد این رژیم نه صرفاً مقابله نظامی، بلکه شکستن روح مقاومت یک ملت است؛ راهبردی که تاکنون با شکست مواجه شده است.

در مقابل این ماشین جنگی، مردم غزه با تکیه بر ایمان، هویت و اراده‌ای برخاسته از فرهنگ مقاومت ایستاده‌اند. مقاومت فلسطین طی سال‌های اخیر ثابت کرده است که برتری نظامی الزاماً به معنای پیروزی نیست و اراده ملت‌ها می‌تواند معادلات تحمیلی قدرت‌های بزرگ را بر هم بزند. آنچه امروز در غزه جریان دارد، تقابل آشکار «مقاومت» با «اشغال» و «انسانیت» با «وحشی‌گری مدرن» است.

نکته قابل تأمل، دوگانگی آشکار رسانه‌ها و دولت‌های غربی در مواجهه با بحران غزه است. همان کشورهایی که در برابر کوچک‌ترین رخداد در نقاط دیگر جهان، پرچم دفاع از حقوق بشر را برافراشته‌اند، در قبال کشتار کودکان فلسطینی یا سکوت کرده‌اند یا با وارونه‌نمایی واقعیت، تلاش دارند جنایت را توجیه کنند. این رفتار دوگانه، بی‌اعتمادی عمیقی نسبت به ساختارهای بین‌المللی ایجاد کرده و افکار عمومی جهان را به بازنگری در روایت‌های رسمی سوق داده است.

غزه امروز نه فقط مسئله فلسطین، بلکه آزمونی تاریخی برای وجدان بشریت است. سکوت در برابر جنایات جاری، به معنای مشارکت غیرمستقیم در آن‌هاست. بی‌تردید تاریخ درباره دولت‌ها، رسانه‌ها و نهادهایی که در این مقطع حساس جانب حق را رها کردند، قضاوتی سخت خواهد داشت. مقاومت مردم غزه نشان داده است که حقیقت، هرچند در محاصره باشد، سرانجام راه خود را به قلب‌ها و افکار عمومی جهان باز خواهد کرد.